ถ้าเราจะพูดถึงเทคนิคการพูด ที่สั้นๆและดีๆข้อหนึ่ง ที่อาจจะทำให้คุณประสบความสำเร็จในการจูงใจคนหรือทำให้คนอื่นคล้อยตาม นั้น คงจะหนีไม่พ้น  คำพูดที่ว่า “พูดให้เขาฟัง ไม่ใช่พูดให้ตัวเองฟัง”

จำคำนี้ให้ขึ้นใจกันเลยนะครับ ก่อนที่จะพูดกับใครไม่ว่าเขาจะเป็นคนธรรมดาคนนึง หรือคนใหญ่คนโตก็ตาม

ที่ผมพูดว่า “พูดให้เขาฟัง ไม่ใช่พูดให้ตัวเองฟัง” นั้นหมายความว่า

การพูดของเราต้องชี้ให้เห็นถึงประโยชน์ของผู้ฟังโดยตรง ว่าเขาจะได้ประโยชน์อะไร ไม่ใช่พูดๆๆ แต่ว่าตัวเองอยากได้อะไร อยากให้เขาทำอะไร ถ้าเป็นการพูดอย่างหลังนั้นคนที่ฟังอาจจะทำตามคุณ

แต่เขาไม่เต็มใจจะทำตามแน่นอน เพราะเขาไม่เห็นถึงประโยชน์อันใดที่จะทำตามที่คุณบอก ที่เขาทำไปอาจจะเกรงใจ หรือ เป็นคำสั่งแค่นั้น แต่ถ้าเขาเห็นถึงประโยชน์ที่ตัวเองจะได้รับ แน่นอนว่าเขาจะทำสิ่งนั้นที่คุณขอร้องอย่างเต็มใจ

มีตัวอย่าง ง่ายๆครับ จากหนังสือ ของคุณนิ้วกลมเล่มหนึ่ง “อาจารย์ในร้านคุ้กกี้”

ซึ่งผมไปเปิดเจอใน web ๆ นึงแล้วชอบมากเลยขอเอามาเล่าสู่กันฟังนะครับ

.

คุณเคยเดินเยาวราชหรือสำเพ็งมั้ยครับ ถ้าเคย

คุณคงจะได้ยินเสียง “ระวังขานะครับ!” อยู่เรื่อยจากคนเข็นรถเข็นแถวนั้น

ซึ่งบางทีเราอาจจะไม่ได้ยินเสียงตะโกนอย่างนั้น

แต่กลับเป็น “ขอทางหน่อยครับ”  ”หลีกหน่อยครับ”

เวลาเราได้ฟังคำว่า ระวังขานะครับ เราจะรีบหลบให้เค้าทันที เพราะกลัวจะถูกชนขา

แต่เวลาที่เค้าขอทางหน่อย หลีกหน่อยครับ เรามักจะไม่ค่อยพอใจ เพราะบริเวณนั้นคนเยอะหลีกกันยากอยู่แล้ว

การพูดว่า ระวังขานะครับ จึงเป็นการพูดที่สื่อถึงผู้ฟังได้มากกว่า เพราะเป็นประโยชน์แก่ผู้ฟังโดยตรง เป็นเรื่องของผู้ฟัง

ส่วนแบบอื่นๆเช่น “หลีกหน่อยครับ” เป็นการพูดที่พูดถึงตัวเอง ผู้ฟังจึงรู้สึกมีอคติ และไม่เต็มใจที่จะทำเพราะเขาไม่เห็นประโยชน์อะไรที่จะได้กลับมา ครับ

“พูดให้เขาฟัง ไม่ใช่พูดให้ตัวเองฟัง”

“แค่ฉุกคิด ชีวิตสำเร็จ”

คนส่วนใหญ่มักจะคิดว่า รอโอกาสที่เหมาะสมที่สุดก่อนแล้วถึงจะเริ่มลงมือทำ แต่กว่าจังหวะนั้นจะมาถึง คนอื่นก็ทำกันไปหมดแล้ว

ตัวอย่างง่ายๆ เช่น ก่อนที่ทารกจะยืนหรือเดินได้นั้น ไม่ได้หมายความว่า ทารกคนนั้นจะรอให้กำลังขาแข็งแรงก่อนแล้วค่อยลุกขึ้นเดินพรวดเดียวเลย

แต่คุณสังเกตไหมครับว่า แกจะพยายามยืนบ้าง ล้มบ้างเป็นระยะๆ พอล้มก็จะลุกขึ้นใหม่ แล้วค่อยๆเกาะสิ่งที่ใกล้ตัวที่สุด เพื่อพยุงตัวเองให้สามารถลุกขึ้นได้ในที่สุด

หลังจากลุกได้แล้ว หลังจากนี้แกก็จะเริ่มหัดเดิน เดินได้ไม่กี่ก้าวก็ล้มลงอีก แล้วก็ลุกขึ้นใหม่อีก ครั้งแล้วครั้งเล่าจนนับไม่ถ้วน สุดท้ายทารกคนนั้นก็สามารถเดินได้

หลังจากนั้นก็วิ่งได้ ปั่นจักรยานได้ และทำสิ่งต่อๆไปได้เรื่อยๆ

แน่นอน!! การจะถึงเป้าหมายก็เช่นกันเราต้องผ่านประสบการณ์มากมายต่างๆกัน ทั้งดีบ้างไม่ดีบ้าง บางคนโชคดีไม่ต้องล้มบ่อยก็สามารถทำได้เร็ว แต่คนที่โชคร้ายหน่อย

ก็เหนื่อยหน่อย ข้อสำคัญคือ

อย่าท้อ และอย่ารอให้ทุกอย่างพร้อมที่สุดก่อนค่อยลงมือทำ

สรุปจากหนังสือ คิดดี มีสุข ทำดี มีทรัพย์

แต่งโดยคุณ สุริยะ บุตรไธสงค์

“แค่ฉุกคิด ชีวิตสำเร็จ”